Do you read me? Neilz on the Web!!

Amerika, 10/09/2009-2/10/2009 (Deel II)

Las Vegas. Het sodom en gomorra midden in de woestijn. Een ongelooflijke stad, water- en energieverslindend met alle kolossale hotels, zwembaden, fonteinen, neonverlichting en alle andere ongekende gekte. Bij aankomst kijk je wel even je ogen uit. In het casino onder ons pyramidevormige hotel (het patserige, in Egyptische stijl gebouwde Luxor) voel je je bijna een legbatterijkip. Of het nou dag of nacht is, daar heb je binnen geen flauw benul van. En binnen, daar kan je feitelijk de godganse dag blijven, mocht je dat echt willen. Je vindt onder het hoteldak namelijk een achttal restaurants, een paar koffietoko's van Starbucks, enkele theaters, een heuse shopping mall en niet te vergeten een royale trouwkapel. Oh, en voor degene die het zich afvraagt: nee, we er zijn niet getrouwd. Wel zijn we in verzengende hitte gaan wandelen over een deel van The Strip. Maar bij temperaturen een stuk boven de veertig graden Celsius is dat wandelen geen dagvullende activiteit. Uiteindelijk belanden we aan het zwembad. Misschien nog wel de beste plek om te vertoeven. In de avonduren besluiten we toch ook nog even een gokje te wagen. De twee (!) dollar die we uiteindelijk verkwisten zijn binnen luttele momenten verdwenen en dan is het weer mooi geweest. Las Vegas is leuk om even gezien te hebben, maar (voor ons) geen stad om nou eens een week lang te vertoeven.

Per auto verlaten we de stad weer, richting de imposante Hoover Dam (vernoemd naar oud-president Herbert Hoover), waar de Colorado River afgedamd wordt. Ter illustratie: het bouwwerk is ruim 200 meter hoog en onderaan 200 meter dik. Wanneer je er overheen rijdt heb je eigenlijk amper een benul van hoe kolossaal het ding is, van een afstandje wel degelijk. De reis vervolgt zich via Highway 93 over de grens met Arizona. Staat nummer drie alweer op onze trip. Meer zouden het er overigens ook niet worden. Via Kingman rijden we richting oosten, met onderweg tank- en eetstops in relatief nietszeggende plaatsjes langs de historische Route 66. Misschien fraai voor de motornostalgisten. Ons doet het minder. Eindpunt van de dag is Flagstaff, eveneens gelegen aan Route 66. Dit universiteitsstadje ademt een opvallend liberale sfeer. Opvallend, omdat je wellicht meer een redneckstadje zou verwachten middenin Arizona. De invloed van de universiteit is echter duidelijk voelbaar. Het levert leuke winkeltjes en restaurants op. En een stapeltje cd's om onderweg in de auto te draaien. Te beginnen de volgende dag, richting de Grand Canyon. Maar niet nadat we de nacht hebben doorgebracht in een prachtig oud Victoriaans hotel, niet ver van de spoorbaan. En omdat Amerikaanse treinen de gewoonte hebben bij elke spoorwegovergang luid en lang te toeteren, kunnen we daar ook de hele nacht van genieten.

De volgende dag is wederom een stralend mooie. Blauwe luchten, flink zon. Ideaal om ver te kunnen kijken in de Grand Canyon. En ver is ook echt ver. Er is geen plek in Nederland waar je zoals daar kilometerslang richting horizon kunt staren. Laat staan de angstaanjagende diepten in. De Grand Canyon is prachtig, alleen blijkt die diepte verdomd lastig op de foto te zetten. Aan de zuidring kan je een heel eind wandelen, maar het uitzicht blijft eigenlijk overal wel redelijk gelijk: eindeloos en woest. Ook hier zijn de eekhoorns weer in overvloed aanwezig. Net zoals hen moeten ook wij uitkijken niet te dicht bij de rand te komen, al kan het sommige waaghalzen kennelijk nooit gevaarlijk genoeg zijn. We lopen van vista point naar vista point. Telkens blijft het verwonderlijk hoe opeens de diepte weer verschijnt en telkens weer is het zicht weer subliem. Maar toch ook weer overal ongeveer hetzelfde. Het moet iets groots, iets machtigs zijn dat dit geschapen heeft. Gigantische geologische activiteit. De nationale parken zijn de trots van de Amerikanen en dat is zeker niet geheel onterecht!

Vanaf de Grand Canyon gaat de reis weer terug naar Flagstaff, voor nog een nacht in het gezellige stadje. Om de volgende ochtend weer de auto te pakken terug richting het westen. Langzaam op naar Joshua Tree National Park. Maar eerst nog een dagje rustig rijden, via de mooie, bochtige weg door Oak Creek Canyon en later het imposante Red Rock Canyon, met fraaie knalrode rotspartijen. Het stadje Sedona ligt daar als een toeristische trekpleister tussen. Een mooie plek om te stoppen en te lunchen. Daarna vervolgen we de trip richting het mooie, als een Frans bergstadje ogende Jerome, waar na het sluiten van de mijnen ooit bijna het stadje uitgestorven was, maar inmiddels weer gevuld is met kunstenaren, leuke winkeltjes en stoere motorrijderskroegen. Jerome is mooi opgeknapt en ademt veel sfeer. Ook de weg die ons weer uit het plaatsje leidt is fraai, bergachtig en bochtig. Constant met de voet op de rem tijdens de afdaling. Uiteindelijk belanden we weer op de snelweg richting Kingman. Daar stoppen we voor de nacht, eten we bij het typisch Amerikaanse Denny's en doen we inkopen bij de al even zo typische (want kolossale) Walmart. De keuze is er reuze…

Wordt vervolgd…

Amerika, 10/09/2009-2/10/2009 (Deel I)

Al maanden was het vooruitkijken aan de gang. De vliegtickets naar de westkust van Amerika waren immers al begin 2009 geboekt. Stilaan ontwikkelde ook het plan voor de rondreis zich, werd de huurauto gereserveerd en uiteindelijk werden ook de eerste drie nachten vastgelegd. De rest, dat zou vervolgens spontaan op locatie geregeld worden.

En dan is het uiteindelijk zover. Op 10 september staat om even voor tienen 's ochtends de gevleugelde taxi richting overzees klaar, inclusief overstap in Londen. Een uur of dertien later staan we na een voorspoedige vlucht opeens in de benauwde warmte van San Francisco. Misschien een tikje daas en confuus van de reis en het tijdsverschil, maar na het vinden van de backpacks wandelen we resoluut door richting het station van de BART, het openbaar vervoerssysteem van de Bay Area. Heel ver is het gelukkig niet meer vanaf daar. Ons hotel ligt op loopafstand van Market Street en Union Square, maar vanwege een stukje desoriëntatie en onze volle bepakking laten we ons uiteindelijk toch door een taxi droppen.

Op de vrijdag lopen we fris en fruitig de stad in. San Francisco is overzichtelijk, het voelt niet gejaagd als New York of Chicago. Maar kent ook heftig hellende straten die in je kuiten kunnen gaan zeuren. Niet voor niets vond men daar de welbekende cable cars op. Maar het is bovenal prachtig. Via het zakencentrum richting het ferrygebouw en de baai die uitzicht biedt op de Bay Bridge en Oakland aan de overzijde. Uiteindelijk besluiten we een rondvaart te maken door de baai, tot onder de Golden Gate Bridge en rondom Alcatraz. Helaas is, zoals zo vaak, het zicht op de rode brug niet optimaal. Niet voor niets heeft San Francisco namelijk de bijnaam Fog City. Het mysterieuze is dat die mist zich ook bijna alleen rond de brug centreert. Desondanks fascineert het mysterieuze zicht toch. Gelukkig is het uitzicht op het voormalige gevangeneneiland Alcatraz beter. Hier zat fameus Amerikaanse geboefte, zoals Al Capone en George "Machine Gun" Kelly, enkele jaren achter de tralies.

Na weer het vaste land onder de voeten terug te vinden, wandelen we door richting Fisherman's Wharf. Dé plek om allerlei vis te eten, en dé toeristenverzamelplaats bij uitstek. Vanaf daar is het een aangename wandeling langs het water richting Fort Mason, waar je alvast een mooie blik gegund wordt op de Golden Gate Bridge, nu al met aanzienlijk minder mistflarden. De dag vliegt snel voorbij, maar met de start van onze rondtocht door de USA is er één troost: op het eind zien we San Francisco nog een paar dagen terug.

Op dag 3 is de tijd namelijk gekomen om de huurauto op te halen. In onze gezinsbolide, een witte Ford Fusion, mogen we direct in het drukste deel van de stad de straat op. Wel even wennen, zo'n automaat, maar zonder kleerscheuren verlaten we de stad via de Bay Bridge. Langs Oakland zetten we koers richting Yosemite Park, een rit van enkele uren. Stilaan worden de wegen rustiger en dat geldt daarmee ook voor het rijden. De eerste zichten op Yosemite Park zijn prachtig en dramatisch tegelijk. Door de droogte is er het één en ander aan bos in vlammen opgegaan. Maar gelukkig is er nog meer dan genoeg natuurschoon over. We brengen de nacht door in Camp Curry, een kamp vol met gemeubileerde tenten, inclusief berenkluis. In die kluis dienen we onze proviand en cosmetica op te slaan, om hongerige berenklauwen te weerstaan. Beren zien of horen we niet 's nachts, wel zwaar ronkende buurmannen.

De volgende dag gaan we op pad, met de wandelschoenen onder de voeten. Het wordt een klim richting Vernal Falls, één van de bekende watervallen van het natuurpark. Een klim met (voor de minder ervaren hikers) toch wel wat felle stukjes omhoog. Al is het voor zij die al dan niet strompelend terugkeren van een flinke tocht naar de top van Half Dome natuurlijk nog slechts kinderspel. De uitzichten zijn hoe dan ook fraai, weids en imposant. Rotspartijen, veel bos en niet te vergeten heerlijke frisse luchten. Een goede water- en voedselvoorraad is ook voor ons geen overbodige luxe. Het trekt echter tijdens de lunchpauze meer geïnteresseerden: de talloze tamme eekhoorns die in het park wonen. Ook al stroomt er door Vernal Falls nu niet bizar veel water, het is en blijft een fraai schouwspel.

Na de tocht naar beneden aanvaard te hebben, wacht de auto weer om ons via de fraaie weg langs Tuolomne Meadows, voorbij een adembenemend mooi bergmuur en over de Tioga Pass naar de uitgang van het park te leiden. Er lijkt geen eind te komen aan het bochtenwerk. Na een aantal fraaie stops langs deze doorgaande weg komen we uit in het piepkleine Lee Vining, aan het Mono Lake. Eten lukt hier nog, onderdak voor de nacht vinden niet. Geen probleem, want in de VS is er in praktisch elk gat wel een aantal motels. Dus belanden we enkele tientallen mijlen verderop, in het mooie wintersportstadje Mammoth Lakes. Dat scheelt ons de volgende ochtend weer een stukje, op weg richting Death Valley.

Tussen Yosemite en Death Valley ligt een behoorlijk contrast. Zo groen als de eerste is, zo kurkdroog is de tweede. Maar op een imposante manier. Zoals alles in Amerika groot en groots hoort te zijn. Dat wordt ook geïllustreerd door de dramatische namen die de Amerikanen weten te geven aan diverse plekken in het park. Stovepipe Wells en Devil's Golfcourse zijn daar slechts voorbeelden van. Zo bochtig als het parcours in Yosemite is, zo kaarsrecht zijn hier de wegen vaak. Mijlen en mijlen is er helemaal niets, behalve oneindige droogte en verzengende hitte. Toch verandert het landschap om de zoveel mijl. Hier weer zandduinen, daar weer een zoutvlakte en vervolgens weer een uitgesleten canyon. Fascinerend? Ja, zeker. Maar niet voor urenlange hikes. Dan zou je namelijk absoluut een flinke kan water met je mee moeten sjouwen. Beschaving is er weinig, op enkele plekken na. Maar wie wil hier ook wonen, in deze verzengende hitte? Net buiten het park brengen we ook nog een bezoek aan een spookstadje. Nadat de mijn in Rhyolite, Arizona gesloten werd, is het hele plaatsje verlaten en in verval geraakt. Dat levert mooie plaatjes van vergankelijkheid op. Wat er resteert is roestig metaal, rottend hout en ingezakte huizen. De nacht brengen we door in het ietwat groezelige stadje Beatty in Nevada. Totaal niets fascinerends, maar in elk geval een goed bed voor de nacht.

Na nog een hele ochtend Death Valley, met wat leuke uitkijkpunten zoals de verweerde heuvels van Zabriskie Point, gaan we de reis richting Las Vegas aanvangen. Met de airco op volle toeren en met een opnieuw gevulde tank. Het zal je immers maar gebeuren, middenin de hete woestijn zonder brandstof komen te staan. Op naar de oase in die woestijn, op naar Sin City.

Wordt vervolgd...

A first impression: USA 2009

Meer foto's staan op mijn fotowebsite...

Don't look back in anger, I heard you say...

It's with some sadness and great relief to tell you that I quit Oasis tonight. People will write and say what they like, but I simply could not go on working with Liam a day longer.

Veel meer woorden maakt hij er niet vuil aan. Noel Gallagher, gitarist en veruit de belangrijkste liedjesschrijver van Oasis geeft er de brui aan. Definitief. Oasis was eigenlijk al jaren als een huwelijk dat onder een slecht gesternte geboren was. Noel en Liam bleven bij elkaar voor het kindje. Een kindje dat volgens henzelf zelfs nog groter was dan The Beatles. De nodige bandwisselingen door de jaren heen konden dat niet verhullen. Wie de beide broers op het podium zag staan zag weliswaar vaak goeie shows, maar bemerkte nergens familiaire warmte. Begin dit jaar in de Heineken Music Hall en in juli nog op Rock Werchter. De Bert en Ernie van de Britpop gunden elkaar geen blik waardig. En dus speelde Oasis wel tamelijk mechanisch de vele grote hits die in de afgelopen decennia gescoord werden.

Nu de oudste Gallagher de stekker uit de band heeft getrokken, ligt het in de lijn der verwachting dat onder Oasis een dikke streep gezet kan worden. Zonder Noel zal de band slechts nog een slap aftreksel zijn van wat het ooit was (op Pinkpop al ooit eens te aanschouwen). Hij is de grote creator, hij schiep het Masterplan voor succes. Uit Liams pen komt slechts sporadisch iets zinnigs. Voor Noel gloort het gedroomde soloproject aan de horizon. Oasis is voltooid verleden tijd, ga daar maar vanuit. Jammer? Ja, natuurlijk wel. Maar achteraf gezien is het best bijzonder dat de bom nu pas definitief barst.

Vakantiegevoel

Het einde van de maand augustus komt met rasse schreden dichterbij. Het overgrote deel van Nederland keert terug van vakantie, hervat het werk weer en sluit binnenkort massaal weer aan in de files. Juist dat is het moment waarop wij het land gaan verlaten. De tijd is namelijk bijna rijp voor onze vakantie. Nog even de laatste werkdagen door zien te komen, de laatste zaken afhandelen of overdragen, en dan de deur dichttrekken. En even dichtlaten. Want binnenkort wacht ons de trip naar het Brusselse vliegveld. En van daaruit de lange vlucht (via Londen) naar San Francisco. Het startpunt van onze drie weken lange reis die in een week of drie per huurauto voert langs onder meer Yosemite Park, Death Valley, Las Vegas, Grand Canyon, Joshua Tree, Los Angeles, de Pacific Coast Highway, Big Sur en opnieuw San Francisco. Plus alles wat tussendoor op ons pad komt. Eindeloze wegen voor ons en de charme van elke avond maar zien waar we terecht gaan komen. Spontaniteit on the road, een beetje zoals de Beatschrijvers het deden. Van motel naar motel. Een fantastisch vooruitzicht, waar we eigenlijk al sinds januari naar aan het toeleven zijn. En eerlijk is eerlijk, ik begin ondanks allerlei leuke uitstapjes de afgelopen zomermaanden (waaronder muzikale trips als Werchter en Pearl Jamvoor KindaMuzik) nu ook wel echt een beetje naar die paar weken vakantie te snakken…

Een rondje om de kerk

Het fenomeen dat kermiskoers heet, is iets bijzonders. De lokale middenstand pakt uit, het hele dorp (inclusief omstreken) staat met een Bavaria op straat. En dat om een paar grote sporthelden eindeloos rondjes rond de kerk te zien fietsen. Helden die enkele dagen daarvoor nog streden op de Mont Ventoux. Magere, doch flink gespierde mannetjes als de in het victorieuze knalgeel gestoken Alberto Contador, de gebroeders Schleck en Hollandse jongens als Laurens ten Dam en Koen de Kort. En publiekslieveling Bram Tankink. Voor een leek gaat het behoorlijk hard, voor doorgewinterde fietsers is het niet meer dan een relaxed rondje. Hier is tevoren al bekend wie met de eer gaat strijken. Geen gepijnigde gezichten. Wat is nou het dorpscentrum van Stiphout immers in vergelijking met het Franse hooggebergte? Niet zoveel, behalve dan dat hier centen op te halen zijn voor de bekende jongens. En geef ze eens ongelijk. Al probeert de speaker er met fraaie commentaren nog wat spanning in te brengen. Oh ja, en voor wie het nog niet door had: ja, Contador kwam als eerste over de meet. Uiteraard.

De Affaire, Nijmegen: een impressie

St. Vincent


Sleepy Sun


Jaune Toujours


Madensuyu


Portugal. The Man

Voor meer foto's, zie mijn fotopagina

4- of 7-daagse

In Nijmegen begint de zomervakantie eigenlijk pas écht na de Vierdaagse en de feestelijkheden daaromheen. Waar de één voor dag en dauw zijn bed uit rolt om de hele dag te gaan wandelen, daar laat de ander pas op dat moment zijn hoofd op het kussen neerploffen. Nijmegen is lopen en feest. Het één vier dagen lang, het andere de hele week. En mijn persoonlijke hoogtepunt daarvan is altijd De Affaire, in het prachtige Valkhof, waar een magistraal stuk historie van Nijmegen ligt. Bands spelen er onder meer in de Barbarossa Ruïne. Fenomenaal. Of op ongeveer de plek waar vroeger eens de donjon gestaan moet hebben. Hoe dan ook een plek waar fraaie muziek en cultuurhistorie samen komen. En niet te vergeten een plaats waar mijn Vierdaagsegevoel het meest optimaal is. Want aan gezelligheid en leuke bands is er absoluut geen gebrek. Nu maar hopen dat het weer de rest van de week nog een beetje meewerkt.

Op de Tôffel, Vierlingsbeek (21 juni 2009)

Elle Bandita


The Spades


De Staat


De Staat

(Popkwisvraag: herken de ex-profvoetballer op één van bovenstaande foto's)

Huispassen

Een weekje gewoon werken, en dan elke avond als het werk gedaan is elders thuiskomen. Da's best wel eens lekker. Zowaar zelfs een beetje een vakantiegevoel. Zo overkwam me dat vorige week een hele week lang. In plaats van zuidwaarts draaide ik mijn vehikel na half vijf telkens richting het noordwesten. Naar Doorn welteverstaan. De fraaie, bosrijke omgeving van de Utrechtse Heuvelrug. Het plaatsje waar de laatste Duitse keizer zijn laatste jaren sleet op een prachtig landgoed. We namen er bezit van een klein, knus en gezellig huisje en een heuse huiskat. Met wiens klauwen ik overigens direct op maandagavond al pijnlijk kennis maakte. Het had mij behaagd het beestje even iets te fanatiek te aaien, maar kennelijk niet op het juiste moment. Hoe het ook zij, de rest van de week heeft het qua levensvreugde dáár in elk geval niet meer aan gelegen. En dat samenwonen, dat ging uiteraard volledig probleemloos en heerlijk relaxed. Maar daar heb ik me dan ook geen enkel moment bezorgd over gemaakt. Voor herhaling vatbaar dus, zo'n weekje huispassen (ook al omdat het qua reisafstand lekker gunstig is). Maar als het even kan mag het de volgende keer – in juli mogen we weer – ook nog met iets meer zomers weer. Of ben ik nu weer te veeleisend?

Over the Cuckoo's Nest

Onlangs kregen we met de fotocursusgroep een woensdagavond lang toegang tot een oud, leegstaand en vervallen gebouw van een voormalige psychiatrische inrichting in het zuiden des lands. De zusters, de electroshockapparaten en ander klassieke technieken zijn verdwenen, maar wat nog wel rest is een ideale, spookachtige omgeving om typerende foto's bij te schieten. Enkele resultaten:

Nog meer resultaten (waaronder het klassieke mortuarium) vind je op mijn fotosite.

Jason Lytle, Doornroosje, Nijmegen (22/05/2009)

Afgelopen vrijdag speelde Jason Lytle, het brein achter Grandaddy, solo in het Nijmeegse Doornroosje. Naar eigen zeggen op een tour "To apologize for this fucking annoying song". Daarmee doelt hij op de grootste hit van de band, het inderdaad zwaar aanstekelijke 'AM 180'. Die is sinds vrijdag weer niet uit mijn hoofd weg te krijgen. Behoudens lang getreuzel en gerommel tussen de nummers door geeft Lytle met zijn kameraden (waaronder naar zijn zeggen de broer van Grandaddydrummer Aaron Burtch, die eerder nog een broer van Bennie Jolink lijkt) een boeiend en intrigerend concert, niet in de laatste plaats doordat ook een aantal Grandaddysongs de revue passeert. Daaronder ook bovenvermelde oudgediende. Maar vooral ook nummers van het solodebuut van de inmiddels vanuit het Californische Modesto naar de bergen van Montana verhuisde ex-baardmans. Meer foto's van dit concert vind je op mijn fotopagina.

Venus in Flames

Interviews doen wordt nooit werkelijk routine. Maar een beetje wennen doet het wel. Ik deed het immers al eens vaker, met diverse soorten artiesten. Dat blijft spannend en interessant. Nog spannender werd het interview dat ik voor KindaMuzik deed met de Belgische songschrijver Jan De Campenaere, alias Venus in Flames. Niet omdat het nu zó enorm eng was (De Campenaere is namelijk gewoon een sympathieke en meewerkende vent), maar wel omdat ik voor de eerste keer een poging heb gedaan niet alleen het tekstuele gedeelte van het interview te verzorgen, maar ook nog eens het beeldmateriaal te leveren. Voor mijn gevoel was ik klaar voor een goede poging, dankzij de fotocursus. Weer een creatieve grens verlegd! En ik ben best een beetje trots op het eindresultaat van het interview. Eentje waarvan ik nu met recht kan zeggen dat ie - behoudens de eind- en beeldredactie - volledig op mijn conto komt.

Lees én bekijk op KindaMuzik het eindresultaat!

Dylanesque

Onlangs was hij weer op tussenstop in Nederland. De krasse knar. Of beter gezegd, de krassende knar. Want wie Bob Dylan de voorbije jaren nog eens op een podium heeft zien staan, weet dat de beste man nou bepaald niet altijd meer goed bij stem is. Om over zuiverheid maar te zwijgen. Geen wonder ook dat de grootste hits met Dylannummers vaak geboekt zijn door andermans' vertolkingen.

Maar toch, nu zijn nieuwste plaat Together Through Life in de schappen ligt, komt toch weer die vraag naar boven. Waarom gaat een artiest zo lang door? Waarom niet gewoon thuis bij het knetterende haardvuur zitten, en genieten van het bestaan als gepensioneerde? Omdat muziek maken meer is dan werken. Het is een manier van leven, een passie. Artiesten als Dylan kunnen niet anders. Ze kunnen niet zonder het instrument met de snaren, niet zonder de spotlights. Er is weinig anders waar ze goed in zijn dan het neerpennen van liedjesmateriaal.

Hoewel, in Dylans geval kan je met gemak stellen dat de man die geboren werd als Robert Allen Zimmerman bijzonder goed is in enigmatisch zijn. De pers ontwijkt hij volledig, of – zoals in het verleden – met wedervragen of filosofisch getinte antwoorden. En van zijn met woordenbrijen gevulde songteksten word je ook vaak allesbehalve veel wijzer. Maar juist dat is het leuke. Maak er van wat je er van maken wilt. Daar zijn dan ook veel Dylanologen op uit. Wat de krassende knar zelf ook hebbe mogen beweren, in zijn carrière heeft hij wel degelijk een hele serie mooie portretten geschetst van het heersende tijdsbeeld. En wie diep in zijn nieuwste plaat duikt, zal ook daar weer soortgelijke trekjes in ontdekken. Eén ding is zeker: weggeven zal hij zijn dieperliggende betekenissen nooit of te nimmer.

Hoogcontrasten

Het is u vast en zeker opgevallen: het is al weer enige tijd geleden dat ik hier iets schreef. De reden: drukte. Druk met werk, (af en toe) sporten, schrijfwerk voor KindaMuzik (onder meer met het 10-jarig jubileum van dat medium en met een sloot nieuwe platen) en niet te vergeten de fotografie. Want daarvan zag u wel nog tekenen van leven hier verschijnen. Het is mijn nieuwe passie. Maar wel een extra passie, bovenop dat alles waarmee mijn dagen gevuld worden. En dus is mijn blog het logische slachtoffer. Maar niet getreurd, ik vergeet dat niet zomaar. Vandaar eens een update over die hobby in beelden, en de manier waarop we daarmee bezig zijn.

Elke woensdagavond is het namelijk fotocursus. Een moment voor het vergelijken van foto's, het opdoen van extra tips en trucs, het leren van theorie, en natuurlijk ook simpelweg het maken van foto's. Zo was afgelopen woensdag de opdracht om foto's te maken van een verlaten en in verval rakend terrein van voormalig psychiatrisch instituut St. Anna in Venray. Een terrein vol historie, mysterie, groen, donkerbruin en aftakeling. En dat op een aangename lenteavond. De taak was meer specifiek om foto's te maken van het gevoel dat dit terrein bij je oproept. In mijn geval is dat vooral een gevoel van vergankelijkheid en triestheid. Ideaal voor mijn preferentie voor het hoogcontrast zwart-wit dus. Zie hieronder enkele resultaten van die exercitie.